Als een kind

 "Wie het koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er niet ingaan"

      Het is verbazingwekkend om te zien dat Jezus het kind boven elke

andere mens verkiest: “Ik zeg u, als u niet verandert en niet wordt als een

kind, u het Koninkrijk der hemelen niet binnen zult gaan” (Mt 18,3). Kind

zijn is voor Jezus dus niet puur een overgangsperiode in het leven van een

mens, dat wil zeggen zijn biologische bestemming die vervolgens geheel

verdwijnt. In de kindertijd verwerkelijkt wat eigen is aan de mens zich op

zo'n wijze, dat hij die het belangrijkste van de kindertijd verliest, zelf

verloren is.

      Door met een menselijke blik te kijken, kunnen we ons voorstellen

welke gelukkige herinneringen Christus kan hebben bewaard aan de dagen van

zijn kindertijd. Zijn kindertijd is voor Hem een kostbare ervaring geweest,

een bijzondere vorm van mens-zijn. Vandaar kunnen we leren om te verwijzen

naar het kind dat, ontwapenend, tot onze liefde oproept.

      Maar dat roept vooral de volgende vraag op: wat is precies het

karakteristieke kenmerk van de kindertijd dat Jezus als onvervangbaar

beschouwt?... We moeten ons eerst herinneren welke essentiële eigenschap

van Jezus, zijn waardigheid als “Zoon” uitdrukt ... De oriëntatie op zijn

leven, het oorspronkelijke motief en doel die Hem gevormd hebben, drukken

zich in één woord uit: “Abba, geliefde Vader” (Mc 14,36; Gal 4,6). Jezus

wist dat Hij nooit alleen was en, tot aan de laatste schreeuw op het kruis,

heeft Hij Hem die Hij Vader noemde, gehoorzaamd, door zich geheel naar Hem

te richten. Dat alleen verklaart dat Hij weigerde om zich Koning of Heer te

laten noemen, of zich een andere machtstitel toe te kennen, maar Hij nam

zijn toevlucht tot een term die we ook kunnen vertalen met: “kind”.

Kardinaal Jozef Ratzinger (Paus Benedictus XVI)